Als gladde spieren contraheren
wordt de luchtweg vernauwd en weefsel richtinghet centrum
va de luchtweg verplaatst. De wanddikte neemt toe omdat weefsel
niet comprimeerbaar is. De weerstand in luchtwegen
neemt dus toe zowel door gladde spiercontractie als doordat
verplaatsing van de mucosa het lumen van de luchtweg vernauwt.
Het omgekeerde geldt tijdens bronchusverwijding.
Hoe dikker de wand, hoe uitgesprokener
de luchtwegvernauwing voor dezelfde spierverkorting.
GLADDE SPIEREN
Gladde spieren trekken isometrisch of isotoon
samen, of op een manier die hiertussen ligt. In vivo trekken
gladde spieren niet isometrisch samen, omdat de luchtweg niet stijf
is. Waarschijnlijk contraheren zij semi-isotoon, d.w.z. zij verkorten
tot dit wordt belet door de stijfheid van de luchtwegwand en elastische
veerdruk van de long. De door de spier ontwikkelde kracht wordt
beschreven door de kracht-lengte relatie: de ontwikkelde kracht
is minimaal als de spier contraheert in de buurt van de kleinste
of de maximale lengte, het grootst daar tussen in (optimale lengte).
Het vermogen om weer te rekken zal samenhangen met de spierprikkeling
in rust. Bij astma en COPD is er vaak sterkere basale spierstimulatie
dan bij gezonden en kunnen relaxerende farmaca een groter effect
sorteren. Het chronische ontstekingsproces bij astma en COPD hoeft
niet alleen gepaard te gaan met toegenomen gladde spiertonus, maar
tevens met gladde spierhypertrofie en spierhyperplasie: de totale
massa gladde spier is dan groter dan in een normale luchtweg. Beoordeel
in bijgaande figuur hoe de wandddikte verandert bij contractie en
relaxatie van de gladde spieren.
Er is aanzienlijke hypertrofie
van gladde spieren. Let ook op de uitgesproken verdikking
van de basale membraan bij deze vrouw, die in een status
asthmaticus overleed.
