Klinisch een toestand waarbij de rechter hartventrikel door pulmonale oorzaken (belemmering van de circulatie) wordt overbelast, d.w.z. dat er niet primair een cardiale oorzaak is. Zolang de rechter ventrikel de pulmonale belasting aankan en een normale circulatie in stand houdt is er sprake van compensatie. Als de rechter ventrikel de nabelasting niet langer aankan is er sprake van rechtsdecompensatie.
Cor pulmonale wordt ook op grond van het pathologisch-anatomisch beeld gedefinieerd; daarbij wordt uitgegaan van de wanddikte van de rechter ventrikel, en van de verhouding tussen het gewicht van rechter en linker ventrikel. Deze gegevens staan zelden in vivo ter beschikking staan en zijn dus klinisch niet goed bruikbaar. Bovendien kan decompensatie van de rechter ventrikel ook acuut ontstaan, bijv. door een longembolus; in dat geval gaat het niet gepaard met enige ventrikelhypertrofie.
Een toestand gekenmerkt door een abnormaal lage partiële O2spanning in arterieel bloed (Pa,O2). Wanneer sprake is van een lage zuurstofspanning hangt af van leeftijd en omgevingsfactoren. Bij een pasgeborene is een Pa,O2 van 9 kPa (68 mmHg) normaal; een normale spanning is bij een jong volwassene ongeveer 12-13 kPa (90-75 mmHg), en neemt met de leeftijd iets af tot circa 10 kPa (75 mmHg) bij een 70-jarige. Deze waarden hebben betrekking op een wakkere persoon in rechtopzittende houding, en op zeeniveau. In de bergen, waar de zuurstofspanning lager is, en in liggende houding, met name tijdens de slaap, is de Pa,O2 lager.
Een toestand gekarakteriseerd door een abnormaal hoge partiële CO2 druk in arterieel bloed (Pa,CO2).De bovengrens van een normale Pa,CO2 is 6 kPa (45 mmHg).