 |
 |
Toegevoegde waarde van de 'rustlus'
Registratie van de flow-volume curve tijdens een gewone in- en uitademing (‘rustlus’), en vervolgens van de flow-volume curve tijdens maximaal snelle in- en uitademing, demonstreert dat een gezonde persoon over grote ventilatoire reserves beschikt. Ten opzichte van de stroom bij rustademhaling kan de volumestroom nog tot een veelvoud toenemen. Bij flinke lichamelijke inspanning kan de ventilatie toenemen zowel door de volumestroom tijdens in- en uitademing te vergroten, als door diepere in- en zo nodig uitademing. In het algemeen blijft bij een gezonde na inspanning het eindexpiratoire longvolume (FRC) ten naaste bij hetzelfde.
Bij deze ernstige luchtwegobstructie (rechts) is direct te zien dat de ventilatoire reserves vrijwel of geheel zijn uitgeput. De volumestroom tijdens een gewone uitademing is vrijwel dezelfde als die tijdens een geforceerde uitademing: elke gewone ademhaling is dus in feite een geforceerde uitademing, die veel ademarbeid kost. Indien deze patiënt vanwege lichamelijke inspanning de ventilatie moet vergroten kan er nog wel relatief goed worden ingeademd maar niet uitgeademd; de patiënt ‘blaast zich op’, d.w.z. het eindexpiratoire ademniveau neemt toe en de waarschijnlijk reeds aanwezige hyperinflatie verergert. De netto winst is dubieus:
- omdat de expiratoire volumestroom ook bij het hogere longvolume vrijwel niet toeneemt wordt de ventilatie weinig vergroot.
- door de toename van het bij ernstige obstructie toch al grote eindexpiratoire volume verloopt het diafragma (nog) vlakker. Hoe minder koepelvormig het diafragma, des te slechter is de functie als inademingsspier. In extreme gevallen ontstaan inspiratoire intrekkingen van de onderste ribbenboog (‘Hoover’s sign’) als teken dat het diafragma een uitademingsspier wordt doordat hij de thoraxholte gaat verkleinen in plaats van vergroten; er is dan een respiratoire insufficiëntie ontstaan.