Spirometers
Spirometers, bestaande uit een afgesloten ruimte die verbonden wordt met de luchtweg van de onderzochte persoon, registreren de volumeveranderingen van de long. Zij worden vooral in longfunctie-laboratoria toegepast.
Spirometers met gasconditionering
Wordt in spirometers langere tijd geademd, dan is gasconditionering nodig:
- zuurstof moet worden gesuppleerd
- kooldioxyde moet worden weggevangen via natronkalk (‘soda lime’), waarbij warmte vrij komt
- voldoende snelle gascirculatie in de verbindende slangen is nodig om toegenomen dode ruimteventilatie te verhinderen.
Spirometers met gasconditionering worden vooral gebruikt voor bepaling van zuurstofverbruik, tijdens arbeid, voor registratie van het adempatroon, bepaling van het residuale volume en de totale longcapaciteit door middel van heliumverdunning, en voor eenvoudig spirometrisch onderzoek naar FEV1 en VC. De afsluiting van de beweegbare spirometerklok vindt plaats via een watermantel (‘natte spirometer’). Door hun constructie kunnen zij zeer snelle volumeveranderingen niet volgen en zijn zij dus ongeschikt voor registratie van maximale expiratoire en inspiratoire flow-volume curven.
De ‘natte spirometer’ die schematisch is afgebeeld is in de meeste laboratoria vervangen door spirometers waarbij een 'rolling seal' de afsluiting via een watermantel vervangt, en waarbij de bewegingen van de spirometerklok electronisch wordt geregistreerd.
Spirometers zonder gasconditionering
Deze spirometers kunnen zo worden geconstrueerd dat zij snelle volumeveranderingen wel goed kunnen volgen. De bewegelijke spirometerklok wordt daarbij niet door een watermantel maar meestal door een rolmembraan afgesloten (“droge spirometer”). Zij zijn meestal geschikt om flow-volume curven mee te registreren, niet voor toepassingen waarbij langduriger in het apparaat moet worden geademd.