Behandel de patiënt, niet de getallen
Spirometrisch onderzoek is onmisbaar bij het vaststellen of er van luchtwegobstructie sprake is, en hoe deze reageert op behandeling. Het is dus een belangrijk hulpmiddel bij de diagnostiek en behandeling. Het klinische beeld van de patiënt geeft echter altijd de doorslag bij medische besluitvorming.
Een voorbeeld. De diagnose ‘astma’ hoeft niet te worden verworpen omdat de patiënt op het moment van onderzoek geen aantoonbare luchtwegobstructie heeft; als de anamnese eenduidig is betekent een goede longfunctie dat de patiënt in een klinisch goede fase is. Sterker nog, ondanks de ‘normale longfunctie’ kunt u met name bij een eerste contact met een patiënt met een astma-anamnese eventueel het effect van een bronchusverwijdend medicament onderzoeken. Immers, een bronchusverwijdende respons past bij de diagnose; echter, het ontbreken van zo’n respons in een klinisch goede fase sluit astma-aanvallen op een ander moment niet uit.
De arts beschikt over een veelheid aan gegevens: anamnese, beloop van de klachten in de tijd, vroegere ziekten, familiaire gegevens, beroepssituatie, lichamelijk onderzoek, klinische indruk van de patiënt, spirometrische gegevens, etc. Het is altijd de arts die de klinische diagnose stelt door aan elk van de gegevens een gewicht toe te kennen, en vervolgens een beleidslijn uit te stippelen. Het klinische beeld is bepalend, spirometrische gegevens kunnen bij de besluitvorming helpen.